DE HYPOCRISIS IN gEUtenburg

De topontmoeting van de EU-afgezanten in Göteborg heeft verrassende resultaten opgeleverd. Vooruitlopend op het Europese beleid heeft Zweden voluit geëxperimenteerd. Zo werden er meer politiemensen op straat gezet, iets waar de ouderen onder ons al jarenlang om zeurden. Ook het centrum werd autovrij gemaakt door grote zeecontainers op de uitvalswegen te plaatsen wat vooral de milieuactivisten deden juichen.

Demonstranten voerden vrijblijvend theater op waarbij een oud conflict - de verdrukkers versus de onderdrukten - uit het stenen tijdperk werd nagespeeld. Dat dit niet in goede aarde viel, bleek uit het feit dat de politie, die maar enkele uren nachtrust hadden gehad, stenen begonnen terug te gooien. Onwetend van de ethiek van de strijd, begonnen ze ook nog te slaan met harde rubberen knuppels en schoten paniekerig op individuen die twintig meter van hen stonden met een steen in hun handen. Want de rebellerende jeugd moest hard worden aangepakt.

Niemand in de pers nam het op voor die 'terroristen' zoals ze al snel werden genoemd. In de trams en bussen kon je horen hoe sommigen hoopten dat de zwaargewonde demonstrant zou sterven. Noodkreten voor de terugkomst van traangas en het waterkanon werden samen met hardere maatregelen om herhaling te voorkomen geuit. Overigens niet door de politie maar door de oppassende burger die twee dagen lang voorbij gesloten winkels zijn tijd op een andere manier moest zien in te vullen.

Op zaterdag, de laatste dag van de EU-top, werden er in de hele binnenstad razzia's gehouden. De volledig uitgeruste oproerpolitie die wederom maar 2 uur had geslapen, was op zoek naar 3 'zwaar bewapende' mannen uit Duitsland. Iedere groep die uit minimaal 3 individuen bestond en die minstens één zwart kledingstuk droeg werd tegen de muur gesmeten. Op een school waar demonstranten - tegen betaling - konden overnachten werd één van die razzia's een ware horrorfilm. De politie drukte bij binnenkomst meteen het licht uit en

commandeerde de schreeuwende jongeren op de vloer te gaan liggen. Daarna werd men gedwongen om buiten op het natte schoolplein bijna twee uur in dezelfde horizontale positie te liggen, zonder dat men kreeg te horen wat er aan de hand was. Jammer dat de verdachten zich daar niet bevonden en ook jammer dat zij niet in hetzelfde hotel als de EU-vertegenwoordigers sliepen.

Terwijl tijdens het bezoek van Bush nog werd gepraat hoe onrechtvaardig het in Amerika is om sommige moordenaars de doodstraf te geven, probeerden men hier een dag later vandalen te executeren. De literaire lynchpartij die in de geschreven pers werd gevoerd doet daar niets aan onder. Hopelijk overleeft de jongen zijn verwondingen want ik zie liever duizend kapotte ramen dan één dood mens.

© 2001 Dennis Rodie - foto's © 2001 Dennis Rodie

Dit artikel verscheen in Kleintje Muurkrant nr. 358, 20 juli 2001