MENSENRECHTEN? BEGINT ER MAAR AAN!

Er wordt volop gewerkt aan foetus-ontwikkel klinieken waar men in het jaar 2022 foetussen hoopt uit te broeden en te baren zonder ooit in een menselijke baarmoeder te zijn geweest. Dat is geen citaat uit 'Brave New World' van Aldous Huxley maar de algemene verwachting van de ontwikkeling in de vruchtbaarheid- en embryo-instituten.

De geboorte van een mens op deze wereld is een wetenschap geworden. Men experimenteert er maar op los en toekomstige moeders en vaders laten maar al te graag de natuurlijke gebeurtenis over in handen van de technologie en gespecialiseerde experts.

Welk effect hebben de handelingen die tijdens en na de geboorte worden gedaan op de baby? Doet het pijn wanneer het felle licht van de lampen in je ogen schijnt die negen maanden alleen duisternis ervaarden? Raak je in levenspaniek wanneer de navelstreng te vroeg wordt doorgeknipt en een acuut zuurstofgebrek oploopt? Voelt je voor negen maanden opgerolde lichaam pijn wanneer het gestrekt wordt om te weten hoe lang je bent? Voel je pijn wanneer je wordt afgedroogd door een harde handdoek terwijl je huid voor negen maanden alleen met water in contact is geweest? Voel je pijn wanneer je ondersteboven hangt en een klap op je achterste krijgt? Voel je pijn wanneer je harde geluiden hoort, terwijl je alleen de ervaring kende van gedempt geluid? Wat voelt de baby bij de druk op de hersenen, waarbij de botten naar elkaar toe bewegen en over elkaar schuiven? Beweren dat dit geen of nauwelijks effect heeft op het emotionele leven van de mens is in strijd met alle door het leven opgedane ervaring.

Is dit een nieuwe ontdekking? Nee, al meer dan tweehonderd jaar geleden beschreef Erasmus Darwin (opa van Charles Darwin), die zijn tijd weliswaar ver vooruit was, op een inlevende wijze de geboorte van een kind:
"De eerste sterke gewaarwordingen die zich na de geboorte aan het jonge kind opdringen, ontstaan door ademnood, die gepaard gaat met een beklemd gevoel, en door de plotselinge overgang van een temperatuur van meer dan 37°C naar ons koude klimaat. Het jonge kind bibbert, dat wil zeggen: het brengt alle spieren achtereenvolgens in beweging om zich te bevrijden van de druk op zijn borst en begint met korte, snelle teugen adem te halen. Tegelijk trekt zijn rood geworden huid samen door de kou, zodat ze langzaam bleek wordt. Blaas en darmen worden geleegd en uit het beleven van deze eerste onaangename gewaarwording ontstaat het angsteffect, dat niets anders is dan het verwachten van onaangename gewaarwordingen. Het angsteffect veroorzaakt het koud en bleek worden van de huid, bibberen, versnelling van de ademhaling en het legen van blaas en darmen. Zo worden die verschijnselen het natuurlijke, universele uitdrukkingsmiddel van dit effect." (Erasmus Darwin bij Ernest Jones, 'Anxiety and Birth' in International Journal of Psycho-Analysis 4 (1923), p. 120)

De wrede mens ziet geen wreedheid bij de geboorte. De dokter houdt trots de pasgeborene ondersteboven. De vader kijkt trots naar de moeder en de moeder lacht en kijkt trots naar haar kind. De enige die geen lol heeft is de baby wiens gelaatstrekken allesbehalve vreugde laten zien. De baby ziet eruit alsof hij recht uit een martelkamer is gekomen. Wreedheid wordt altijd als zodanig herkend behalve bij de geboorte van de jonge mens, de enige periode in een mensenleven waar toegebrachte wreedheid 'plotseling' anders wordt geïntepreteerd. Waarom? Als een dokter dezelfde handelingen bij de baby zou doen slechts enkele dagen ná de geboorte is de zaak al meteen heel anders. Hij zou van wreedheid worden beschuldigd. Maar tijdens de geboorte is plotseling alles geoorloofd. Dat de baby tijdens de geboorte het al moeilijk genoeg heeft, wordt door moeder natuur deels gecompenseerd door het organisme dubbel zuurstof te geven; via de navelstreng en via de longen. Door het te vroeg doorknippen van de navelstreng loopt de baby een zuurstofgebrek op wat resulteert in hersenbeschadiging. Als je denkt dat de dokters dat tegenwoordig in acht nemen, dan heb je het mis.

Het is niet de geboorte op zichzelf die traumatisch is maar de wrede handelingen. Hoe plaats je bijvoorbeeld een dokter die tijdens de geboorte met al zijn kracht met een tang aan het tengere hoofdje van een baby trekt?

Mensenrechtenorganisaties zoals Amnesty International hebben het nooit over de wreedheid rond de geboorte. Aanstaande moeders worden door de medici erop aangedrongen dat de geboorte verloopt volgens hun maatstaven en procedures. Aangezien er in de loop der jaren een onmiskenbaar bewijs is gepresenteerd dat wrede handelingen bij de geboorten langdurige krenkingen van het organisme met zich meebrengen, is het uiteraard ondenkbaar dat er nog steeds op de ouderwetse manier wordt voortgezet. Met de Verenigde Staten aan kop waar men misplaatste angst voor het baren erkent en ruggeprikken en keizersneden toepast zonder één enkele medische reden. De Franse gynaecoloog Fréderiqué Leboyer was de eerste die aantoonde dat een baby al na enkele minuten na de geboorte kon lachen in plaats van het nog steeds nodig geachte huilen. Veel moeders weten dat hij gelijk had maar de professionele medici blijven de moeders voorhouden dat de baby moet huilen. Zijn vervolgonderzoek heeft ook nog eens heeft aangetoond dat kinderen die op een pijnloze en natuurlijke manier waren geboren, duidelijk minder bang en bezorgd waren dan anderen. Misschien dat het dan maar tijd wordt om degenen verantwoordelijk voor de wreedheid dezelfde straffen op te leggen wanneer diezelfde wreedheid op een ander mens wordt toegepast op elk ander willekeurig tijdstip in een mensenleven.

Dat de wreedheid van de moderne geboorte nog niet afgelopen hoeft te zijn, bewijst de verdere gang van zaken. Een baby wordt vaak voor korte of lange tijd van de moeder weggehaald, waar het negen maanden heeft doorbracht. Het komt in een kist terecht met scherp brandende lampen erboven. Er hangen kabels en draden aan de baby verbonden met vreemde geluiden en lichtsignalen. De zekerheid van zijn geborgenheid in de moeder wordt hem afgenomen. Als de baby medische complicaties vertoont, wordt het geopereerd. Met verdoving tegenwoordig, iets dat men nog niet zo heel lang toepast omdat dokters ervan uitgingen dat pasgeborenen nog niet ontwikkeld genoeg waren om pijn te voelen. Uiteraard zijn er ook nu genoeg landen die verdoving nog altijd niet nodig achten.

Wat precies de emotionele gevolgen dáárvan zijn, zijn tot vandaag nog altijd niet bekend. Wel zijn er verbanden ontdekt tussen deze vorm van trauma en de latere zogenaamde ufo-ontvoeringen, welke blijkbaar symbolisch verhalen zijn geworden van deze diepgewortelde pijn en angst. Een naakte baby, vastgebonden op een operatiekamer met dokters om hem heen die strakke maskers dragen (wat de monden klein maakt en de ogen in verhouding groot) en instrumenten in zijn lichaam steken, kan de noodsituatie niet in die termen begrijpen. Maar de symbolen van ruimteschip (operatiekamer) en de ruimtewezens (de dokters) en de schending van de integriteit van het lichaam (de operatie) worden later in zijn leven ingebracht. Helaas wil men liever verhalen horen van wreedheid ver weg in de ruimte, dan verhalen van wreedheid aangebracht door zijn eigen soortgenoten, onder toestemming van henzelf.

De advertentiecampagne voor aanstaande 'moeders' die hun kind in een foetus-ontwikkel kliniek willen laten opgroeien zal ongetwijfeld aanslaan zolang men vrouwen gruwelijke beelden voorhoudt van onnatuurlijke wrede geboorten. Zonder dat men bewust is van een wel degelijk succesvolle natuurlijke geboorte.

© 1998 Dennis Rodie

Een iets andere versie van dit artikel verscheen in Kleintje Muurkrant nr. 318