(6 december, 2000)
KINDEREN MOGEN GEEN PROEFKONIJNEN WORDEN

Ik schrijf aangaande Bohusläningens artikel over Michael die ADHD heeft omdat ik van mening ben dat de tekst duidelijke twijfels bevat.

In het kader 'feiten over ADHD' begin je met een verklaring van de afkorting, iets waar niemand het mee oneens kan zijn. Het volgende punt is het opdelen van ADHD in drie subgroepen, iets wat de meeste van ons kunnen accepteren

Het derde punt daarentegen, dat niet het gedrag van de ouders ADHD veroorzaakt, bestaan er velen die dat betwijfelen. Waar is de vader in het artikel over Michael? Heeft hij geen vader? Kan dat bijdragen aan de oorzaak van het probleem?

Onderzoek heeft aangetoond dat het roken tijdens een zwangerschap hyperactiviteit veroorzaakt bij het kind. Ander onderzoek heeft het over elektromagnetische straling tijdens de zwangerschap, bijvoorbeeld van een elektrische deken, de foetus beïnvloedt. Om maar te zwijgen van de invloed van medicijnen tijdens de zwangerschap.

Punt nummer vier in het feitenkader bevat een controversiële bewering, namelijk dat amfetaminen een ADHD-kind beter kunnen maken. Dat kan men vergelijken met elektrische schokken tegen depressies. Sommigen worden 'beter'. Maar beter voor wie? De omgeving? De ouders? En tegen welke prijs?

ADHD is geen handicap. Het kind lijdt niet door ADHD. Het zijn de reacties van zijn omgeving op het kind zijn gedrag dat depressie, woede en zelfhaat oproept.

In landen zoals mijn moederland Nederland woedt er een ware ADHD-epidemie, waar veel kinderen verkeerd worden gediagnosticeerd wat resulteert in het slikken van gevaarlijke drugs die zelfs hun toestand verergerde. Niet bepaald een gezonde ontwikkeling. In de VS rapporteerde men dat ADHD-kinderen hun 'medicijn' verder verkochten als de drug die het is: Amfetamine.

We moeten voorzichtig zijn en nauwkeurig alle kanten van het probleem bestuderen voordat we zelfs onze kinderen als proefkonijnen voor de farmaceutische industrie maken. Goede onderzoek in journalistiek is een stap in de goede richting.

Dennis Rodie
Ljungskile

JAZEKER IS ADHD EEN HANDICAP

Bedankt voor je standpunten op mijn artikelen over kinderen met ADHD-problemen. Ik zal heel kort enkele van je standpunten bespreken.

Je schrijft dat er velen zijn die twijfelen dat de ouders niet de oorzaak zijn van ADHD bij hun kinderen. Wanneer het aankomt op een serie psychische handicaps/ziekten ziet men tegenwoordig in dat de oude theorieën van de ouders' negatieve invloed een foute verklaring was. Het laat zien dat er geen enkel wetenschappelijk bewijs is om de schuld op de ouders te leggen.

Voor veel ouders, die bijvoorbeeld kinderen met ADHD-problemen of een andere stoornis zoals dwangsyndroom hebben, kan het een bevrijding zijn om die boodschap te horen.

Hoe het zit met roken, elektromagnetische stralen en dergelijke tijdens de zwangerschap wanneer het op ADHD aankomt, weet ik niets van.

De punten in het feitenkader over amfetaminen kan wel vermoedelijk controversieel zijn. Maar men moet ten eerste begrijpen dat het hier om zeer kleine 'homeopathische' hoeveelheden gaat, geen misbruikdosis.

Je vergelijkt met elektrische schokken tegen depressies en vraagt je af voor wie de behandelde beter wordt: misschien voor de 'omgeving' of de 'ouders'.

Heb je misschien iets tegen zo'n behandeling? Voor sommige depressies, die niet kunnen worden geholpen door een farmaceutische behandeling, kan een elektrische schokbehandeling een alternatief zijn dat werkt. En als dat werkt dan houdt dat zoals ik het zie een verbetering in voor iedereen: voor diegene die lijdt aan een zware depressie en voor de familie, vrienden en anderen die daardoor zijn beïnvloed.

Wanneer het aankomt op een eventuele farmaceutische behandeling van ADHD, geloof ik dat het een verbetering voor het kind en ook voor de ouders en de omgeving is.

Je schrijft dat ADHD geen handicap is en ik beweer het tegenovergestelde. Als je bijvoorbeeld zulke grote moeilijkheden met het concentreren op een werktaak heb zodat je je schoolwerk niet afkrijgt, is dat een handicap. Het is wel zo dat veel handicaps, zowel lichamelijk als psychisch, secundaire psychosociale stoornissen voortbrengen bij het slachtoffer. Maar de hele handicap identificeren met de reacties van de omgeving lijkt nogal overdreven.

Met Vriendelijke Groet,
Carl-Gustaf Wikstrand
Reporter

(30 december, 2000)
CHEMISCHE PREPARATEN ZIJN NIET DE OPLOSSING

Zeker kan men zeggen dat elektrische schokken tegen depressies kan worden gebruikt, zoals Carl-Gustaf Wikstrand doet in het antwoord op mijn ingezonden brief over ADHD op 6 december. Men kan ook de handen van een dief eraf hakken, met de hoop dat deze stopt met stelen, maar wat men aangrijpt zijn alleen maar symptomen, niet de grondliggende oorzaken. Depressies worden niet genezen door de symptomen te verbergen, noch met psychiatrische medicijnen noch met elektrische schokken.

Wanneer het gaat om de vraag of de ouders enige verantwoordelijkheid voor het gedrag en zogeheten stoornissen van de kinderen dragen kan het zeker een bevrijding zijn om van een doktor of wie dan ook te horen dat ze geen verantwoordelijkheid hoeven te hebben.

Er zijn er echter genoeg die daar twijfels over hebben. Een voorbeeld is bijvoorbeeld de Amerikaanse psycholoog Lloyd deMause, die veel onderzoek heeft gedaan hoe de foetus wordt beïnvloed door externe factoren.

Hij geeft het voorbeeld van een zwangere vrouw die voor 24 uur het roken is ontzegd en dan een sigaret wordt aangeboden. Zelfs voordat de sigaret is aangestoken wordt er al een krachtig stijgende hartslag en activiteit bij de foetus geregistreerd. Lloyd deMause beweert dat het duidelijk is bij kinderen wiens moeders roken tijdens de zwangerschap, drie keer zoveel risico lopen om de diagnose ADHD te krijgen.

Maar het is niet alleen de moeders inname van drugs, alcohol en tabak die de foetus beïnvloeden,ook  zelfs emotionele stress. Bij de dreiging van geweld of een zware schok zoals het onverwachte overlijden van een partner of een ander familielid tijdens de zwangerschap, kan het schade veroorzaken bij de foetus, dat laat onderzoek in verscheidene landen zien.

Margaret Fliess heeft in een 40-jarige studie statistisch kunnen aantonen dat in de gevallen van een ongewenste zwangerschap (in een Deense studie beweert 25 procent van moeders in verwachting een ongewenst kind te dragen) en/ of waar de moeder bloot is gesteld aan psychisch of lichamelijk geweld, een hoger risico bestaat voor een vroegtijdige geboorte, lager IQ in de vroege kinderjaren, lichamelijke ziekten, psychische ziekten zoals schizofrenie en hogere risico's voor het begaan van misdaad, druggebruik en zelfmoord tijdens de jeugd en als volwassene.

Maar hebben we eigenlijk wetenschappelijk bewijs nodig om het vermogen te vormen om van je kinderen te houden en te respecteren? Willen we dat de farmaceutische industrie ook het leven van onze kinderen overneemt? We zouden onszelf en onze kinderen de mogelijkheid moeten bieden om de oorzaken van onze problemen te vinden, niet het wegtoveren van symptomen door chemische preparaten. De farmaceutische industrie is machtig en wanhopige ouders vertrouwen blind hun doktors. In de VS werden een half miljoen Prozac-achtige recepten uitgeschreven aan depressieve kinderen, zonder dat er wetenschappelijk bewijs bestaat voor de veiligheid en effectiviteit.

Voor degenen die werkelijk de kwade cirkel willen breken, wil ik de boeken van Alice Miller en Jean Liedloff aanraden.

Dennis Rodie
Ljungskile